Τα μποφόρ των εξεγέρσεων: Η Ευρώπη ταράζεται, η Ελλάδα αναμένει…
Ανάμεσα στις κοινωνικές διεκδικήσεις, τις γεωπολιτικές συγκρούσεις και την κρίση των ευρωπαϊκών αξιών, οι λαοί αναζητούν απαντήσεις και οι κυβερνήσεις δοκιμάζονται.
Πρέπει εκ προοιμίου να διευκρινίσουμε προς αποφυγήν παρεξηγήσεων ότι το εκρηκτικό φαινόμενο πού παρατηρούμε σε Γαλλία, Αλβανία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο και ίσως προσεχώς και σε άλλες χώρες, ουδόλως πρέπει να συσχετίζεται με την έννοια τής επανάστασης. Άλλο πράγμα η επανάσταση, άλλο η εξέγερση.
Η επανάσταση στοχεύει στην πλήρη ανατροπή επί των πεδίων τής οικονομίας, πολιτικής, κοινωνικής συμπεριφοράς. Είναι, φυσικά, ένοπλη με την ακολουθία τού μεγαλύτερου τμήματος τού πληθυσμού και σηματοδοτεί την μέχρι τέλους σύγκρουση. Εξέγερση δε εννοούμε τις κινητοποιήσεις μέρους τής κοινωνίας με θέματα όπως το στεγαστικό, παιδεία και υγεία, πληθωρισμό και ανεργία, κόστος επιβίωσης, αξιοπρέπεια ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι, δλδ, αυτό πού βλέπουμε σήμερα στην Ευρώπη, είναι ακριβώς αυτά τα ζέοντα ζητήματα πού αφορούν πιεστικά τους πολίτες. Και οι οποίοι πολίτες εξεγείρονται αγανακτισμένοι από την αδιαφορία ή και αβελτηρία των κυβερνήσεων και τού εν γένει πολιτικού κόσμου.
Το γεγονός είναι ότι η Ευρώπη τού σήμερα απέχει πολύ των διακηρύξεων υπέρ τού ανθρώπου και μάλιστα απομακρύνεται από τις ανθρώπινες αξίες και αρχές με μεγάλη ταχύτητα. Ιδίως δε αφού οι χρηματικές αποστολές ύψους πολλών δις ευρώ προς την Ουκρανία, προκάλεσαν την βίαιη οπισθοδρόμηση των κοινωνικών παροχών και των βασικών υποχρεώσεων του κράτους προς τους πολίτες. Οι βασικοί άξονες, παιδεία, υγεία, εργασία, κοινωνική ασφάλεια, δέχονται έντονες πιέσεις λόγω οικονομικής δυσπραγίας και ωθούν τον κόσμο σε εκδηλώσεις βίας, αφού τα προβλήματα δεν εισακούονται. Βέβαια οι κυβερνήσεις τα γνωρίζουν, αλλά στο όνομα τής ευρωπαϊκής ασφάλειας (;;) από τον κίνδυνο τής Ρωσίας, στεγνώνουν την κοινωνία υπέρ των κολοσσών παραγωγής πολεμικού υλικού.
Βλέπουμε, λοιπόν, μία παραπαίουσα Ευρώπη ηθικά και οικονομικά, μία παρακμή τού πολιτικού κεφαλαίου πού στο παρελθόν αποτέλεσε την βάση τής ανάπτυξης και ιδίως ανέλιξης των ανθρωπιστικών αξιών και επιστημών. Οι αυτοκτονικές κυρώσεις προς την Ρωσία φέρνουν έναν βαρύ χειμώνα διάρκειας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η ενέργεια πού απαιτείται και όδευε από την Ρωσία στις αναγκαίες ποσότητες και λογικό, συμφέρον κόστος, πλέον προκαλούν με τις ελλείψεις τα σημερινά αποτελέσματα. Οι απολύσεις στην βιομηχανία λόγω μείωσης παραγωγής και υστέρησης ζήτησης, καταδεικνύουν ότι η αυξανόμενη ανεργία μάλλον σχεδιάστηκε ώστε η επιδοματική πολιτική για κάλυψη στοιχειωδών αναγκών των πολιτών, να τούς καταστήσει άβουλους και πειθήνια όργανα των πολεμόχαρων κεφαλών τού ευρωπαϊκού διευθυντηρίου.
Άρα, η εξέγερση των Ευρωπαίων πολιτών δεν εμφανίστηκε από το πουθενά, ούτε μεσολάβησε ένα κόμμα για να αφυπνίσει τον κόσμο. Βέβαια, κατόπιν εορτής, βλέπουμε πολιτικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη πού δείχνουν τάσεις αντίθετες τής ήδη πολιτικής κατάστασης, πού αποκτούν μεν οπαδούς και συμπάθειες, αλλά είναι αμφίβολο αν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των καιρών. Το σίγουρο όμως είναι ότι η εξέγερση που συμβαίνει τώρα σε κάποιες χώρες, θα συμπαρασύρει πολίτες και άλλων κρατών αφού βιώνουν τις ίδιες συνθήκες. Και αυτό αφορά και την Ελλάδα, φίλοι μου, πού στο αβέβαιο ευρωπαϊκό μέλλον αιωρείται σαν μπαλόνι όπου φυσάει ο άνεμος.
Τα γεγονότα στην Γαλλία πού έχει μεγάλη ιστορία στις εξεγέρσεις, έχουν όντως κοινωνικές ρίζες, αλλά πρέπει να εστιάσουμε και στην καινοφανή απειλή των λαθρομεταναστευτικών ροών από τον τρίτο κόσμο. Η Ευρώπη κάποτε χρειαζόταν εργατικά χέρια, όμως σήμερα μπούκωσε κυριολεκτικά και οι ίδιοι οι παράνομα εισελθόντες αντιμετωπίζουν προβλήματα. Ούτως συμμετέχουν σε βιαιοπραγίες και λεηλασίες και ενισχύουν εν αγνοία τους την προπαγάνδα πού αναδεικνύει μόνον τις καταστροφές, χωρίς να εισέρχεται στην ουσία των εξεγέρσεων.
Το όραμα τής Ε.Ε καταρρέει αφού οι Βρυξέλλες επιμένουν να διατηρούν τον ολισθηρό δρόμο των πολεμικών αντιπαραθέσεων, αφού τα εργοστάσια παράγουν πλέον μόνον όπλα. Και οι πολίτες αιμορραγούν.
Αυτό που οφείλουν να πράξουν οι πολίτες είναι να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να συνειδητοποιήσουν την ισχύ τους και να αποφασίσουν να πάρουν τη ζωή και το μέλλον τους στα δικά τους χέρια. Να διεκδικήσουν με ενότητα, αποφασιστικότητα και συλλογική δράση το αυτονόητο δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και προοπτική. Γιατί η πραγματική δύναμη βρίσκεται στους λαούς, όταν αυτοί αποφασίζουν να μην παραμένουν θεατές των εξελίξεων, αλλά να γίνονται οι ίδιοι πρωταγωνιστές της ιστορίας τους. Αυτή είναι η εξέγερση που πραγματικά χρειάζεται: η αφύπνιση, η ενότητα και η ειρηνική διεκδίκηση της εξουσίας που ανήκει στους πολίτες.
Μενέλαος
