Κέρκυρα: Ξηλώνουν τα παρατηρητήρια δασοπροστασίας και διώκουν τους εθελοντές! Όταν η γραφειοκρατία πολεμά εκείνους που προστατεύουν τον τόπο τους
Αντί να αξιοποιήσουν την προσφορά των ανθρώπων που αφιέρωσαν χρόνο, κόπο και προσωπικά μέσα για την προστασία των δασών, οι αρμόδιες υπηρεσίες βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών. Παρατηρητήρια απομακρύνονται, εθελοντές καταγγέλλουν μηνύσεις και η κοινωνία της Κέρκυρας περιμένει απαντήσεις.
Μια υπόθεση που προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται ορισμένες δημόσιες υπηρεσίες τον εθελοντισμό και την προστασία του περιβάλλοντος βρίσκεται σε εξέλιξη στην Κέρκυρα.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η ομάδα «Corfu Mx Park – ΑΛΜΚΕ», η οποία με δημόσια ανάρτησή της καταγγέλλει ότι οι άνθρωποι που προσπάθησαν να συμβάλουν στην προστασία του φυσικού πλούτου του νησιού βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια αντιμετώπιση που, όπως υποστηρίζουν, δεν περίμεναν ποτέ.
Το αντικείμενο της αντιπαράθεσης είναι τα παρατηρητήρια και οι κατασκευές επιτήρησης που είχαν δημιουργηθεί σε δασικές περιοχές, με σκοπό την παρακολούθηση των εκτάσεων και την έγκαιρη ειδοποίηση σε περίπτωση κινδύνου πυρκαγιάς.
Και εδώ αρχίζει το παράδοξο!
Αντί να αναζητηθεί ένας τρόπος συνεργασίας, ώστε οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες να εξεταστούν, να αξιολογηθούν και, εφόσον απαιτείται, να προσαρμοστούν στις νόμιμες προδιαγραφές, οι εθελοντές καταγγέλλουν ότι βρέθηκαν αντιμέτωποι με διαδικασίες απομάκρυνσης των κατασκευών και αναζήτησης των υπευθύνων για την τοποθέτησή τους.
Μάλιστα, σύμφωνα με την ανάρτησή τους, κάτοικοι χωριών προχώρησαν οι ίδιοι στο ξήλωμα των παρατηρητηρίων, όχι επειδή δεν τα ήθελαν, αλλά επειδή φοβήθηκαν ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με μηνύσεις για παράνομες κατασκευές σε δασικές εκτάσεις.
Από την εθελοντική προσφορά στις μηνύσεις!
Οι καταγγελίες της ομάδας δεν σταματούν εδώ.
Όπως αναφέρουν, ήδη έχει υποβληθεί μήνυση από την προϊσταμένη της Πολιτικής Προστασίας Κεντρικής Κέρκυρας, ενώ υποστηρίζουν ότι αναζητούνται πλέον από τις δύο προϊστάμενες της δασικής υπηρεσίας.
Στην ίδια ανάρτηση εκφράζουν την αγανάκτησή τους, υποστηρίζοντας ότι δεν ζήτησαν ποτέ χρήματα, μισθούς ή ανταλλάγματα από κανέναν. Εκείνο που επιδίωκαν, όπως λένε, ήταν να προσφέρουν στον τόπο τους, με προσωπική εργασία και μεράκι.
Η φράση τους «ήρθαμε με την ψυχή μας να βοηθήσουμε και το μόνο που θέλαμε ήταν σεβασμός» αποτυπώνει το κλίμα της σύγκρουσης.
Ασφαλώς, η προστασία των δασικών εκτάσεων προϋποθέτει την τήρηση της νομοθεσίας. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ανάγκη ελέγχου των κατασκευών που τοποθετούνται σε δασικές περιοχές. Όμως άλλο πράγμα είναι ο έλεγχος της νομιμότητας και άλλο η αντιμετώπιση κάθε εθελοντικής πρωτοβουλίας ως προβλήματος που πρέπει να εξαφανιστεί.
Ποιος τελικά προστατεύει τα δάση της Κέρκυρας;
Το ερώτημα είναι απλό και αφορά ολόκληρη την κοινωνία του νησιού.
Όταν πολίτες αποφασίζουν να διαθέσουν τον προσωπικό τους χρόνο, τα χρήματα και τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν σημεία επιτήρησης και να συμβάλουν στην προστασία των δασών, ποια θα έπρεπε να είναι η πρώτη αντίδραση των αρμόδιων υπηρεσιών;
Η συνεργασία και η αναζήτηση νόμιμης λύσης ή η απομάκρυνση των κατασκευών και η αναζήτηση εκείνων που τις δημιούργησαν;
Εάν οι συγκεκριμένες κατασκευές δεν πληρούσαν τις νόμιμες προϋποθέσεις, οι αρμόδιες υπηρεσίες όφειλαν να εξηγήσουν με σαφήνεια τι επιτρέπεται, τι απαγορεύεται και ποιες διαδικασίες απαιτούνται. Η νομιμότητα, όμως, δεν αποκλείει τη συνεργασία. Αντίθετα, αυτή ακριβώς θα έπρεπε να είναι η αποστολή της διοίκησης.
Γιατί η δασοπροστασία δεν είναι υπόθεση αποκλειστικά των γραφείων και των υπηρεσιακών εγγράφων. Είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.
Και όταν η εθελοντική προσφορά αποθαρρύνεται, το κόστος δεν το πληρώνουν μόνο οι άνθρωποι που προσφέρουν. Το πληρώνει και ο ίδιος ο τόπος.
Οι αρμόδιοι οφείλουν να απαντήσουν
Η υπόθεση απαιτεί δημόσιες εξηγήσεις από το Δασαρχείο και την Πολιτική Προστασία.
Ποια ακριβώς ήταν η νομιμότητα των κατασκευών; Γιατί δεν αναζητήθηκε προηγουμένως μια θεσμική λύση; Υπήρξε επικοινωνία με τους εθελοντές; Ποιο είναι το σχέδιο για την κάλυψη των συγκεκριμένων περιοχών με σημεία επιτήρησης και έγκαιρης προειδοποίησης;
Και κυρίως: υπάρχει οργανωμένο σχέδιο συνεργασίας των υπηρεσιών με τις εθελοντικές ομάδες ή ο εθελοντισμός γίνεται αποδεκτός μόνο όταν δεν ενοχλεί κανέναν;
Η Κέρκυρα δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν στην προστασία του φυσικού της πλούτου. Ούτε μπορεί να αντιμετωπίζει την πρόληψη των πυρκαγιών ως μια τυπική υπηρεσιακή υποχρέωση που εξαντλείται σε έγγραφα και αρμοδιότητες.
Οι καταγγελίες της ομάδας πρέπει να διερευνηθούν και οι αρμόδιες υπηρεσίες να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις.
Γιατί, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα επικρατήσει σε μια αντιπαράθεση μεταξύ εθελοντών και υπηρεσιών.
Το ζητούμενο είναι ποιος θα βρίσκεται στα δάση όταν θα χρειαστεί να προστατευτούν.
Και τότε, τα υπηρεσιακά έγγραφα δεν θα μπορούν από μόνα τους να σβήσουν μια φωτιά.









