Γιατί το έδαφος στο Ιράν έχει χίλιες πόρτες για να μπεις και καμία για να βγεις σε περίπτωση εισβολής

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί προειδοποίησε από χθες  Πέμπτη ότι θα ήταν «καταστροφή» αν οι ΗΠΑ έστελναν χερσαία στρατεύματα στο Ιράν, προσθέτοντας ότι η Ισλαμική Δημοκρατία δεν επιδιώκει εκεχειρία και δεν έχει καμία πρόθεση να διαπραγματευτεί για να τερματίσει τη σύγκρουση που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου με αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Ο Αραγτσί δήλωσε στο NBC News ότι μετά από έξι ημέρες πολέμου εναντίον του Ιράν, «είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να επιτύχουν τον κύριο στόχο τους, που ήταν μια καθαρή, γρήγορη νίκη».

«Δεν κατάφεραν να το επιτύχουν αυτό και τώρα προσπαθούν να δικαιολογήσουν γιατί μας επιτέθηκαν», είπε. «Και έχουν, ξέρετε, παρουσιάσει τόσους πολλούς διαφορετικούς λόγους, αλλά κανένας από αυτούς δεν λειτούργησε. Και τώρα μιλάνε για, ξέρετε, το Σχέδιο Β. Και εγώ, πιστεύω ότι, ξέρετε, το Σχέδιο Β θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία», ανέφερε ο ίδιος.

Ο Αραγτσί δήλωσε ότι το Ιράν είναι «σίγουρο» ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τον αμερικανικό στρατό εάν ο Τραμπ αποφασίσει να χρησιμοποιήσει χερσαία στρατεύματα. «Και αυτό θα ήταν μια μεγάλη καταστροφή για αυτούς», είπε ο Αραγτσί.

Το έδαφος του Ιράν έχει χίλιες πόρτες για να μπεις και καμία για να βγεις  

Σχεδόν ολόκληρη η χώρα βρίσκεται στο Ιρανικό Οροπέδιο (με περίπου μέσο υψόμετρο ~1.200 μ.). Περίπου το 55% του εδάφους καταλαμβάνεται από τις οροσειρές Ζάγκρος και Άλμπορζ, η κορυφή των οποίων, Νταμαβάντ, φτάνει τα 5.671 μ.

Αυτές οι οροσειρές λειτουργούν ως φυσικά τείχη που περιβάλλουν τις κεντρικές πεδιάδες, όπου εκτείνονται οι αλμυρές έρημοι (Νταστ-ε Καβίρ) και οι αμμώδεις έρημοι (Νταστ-ε Λουτ), μερικές από τις πιο ξηρές και θερμές περιοχές στον πλανήτη.

Αυτό το ανάγλυφο του εδάφους μετατρέπει το Ιράν σε ένα σοβαρό φυσικό φρούριο, του οποίου οι οδοί επικοινωνίας εξαρτώνται από εύκολα αμυνόμενα ορεινά περάσματα.

Η ιδέα ενός φρουρίου εδώ δεν είναι απλώς μια εικασία, αλλά ένα γεγονός σμιλεμένο  στην πέτρα εδώ και πολλές χιλιετίες.

Ή το φρούριο Rayen, που χρονολογείται από την εποχή των Σασσανιδών, του οποίου τα τείχη εξακολουθούν να φέρουν τον βρυχηθμό των καραβανιών και τη σκόνη των εχθρικών επιδρομών.

Αυτές οι πέτρες έχουν εμποτίσει την τέχνη της επιβίωσης: να κρατούν τον εχθρό έξω, να χτυπούν από ψηλά και να τον εξαντλούν στα φαράγγια.

Το Ιράν δεν είναι Βιετνάμ. Δεν έχει ζούγκλες, αλλά δεν είναι ούτε Ιράκ, αλλά το έδαφός του είναι πολύ πιο περίπλοκο και επικίνδυνο.

Με πάνω από 46.000 βουνοκορφές διάσπαρτες σε όλη την επικράτειά του, οποιαδήποτε τεθωρακισμένη προέλαση θα αναγκαζόταν να διαπεράσει τα στενά φαράγγια και τα φαράγγια των βουνών Ζάγκρος, διεξάγοντας έναν εξαντλητικό πόλεμο φθοράς σε συνθήκες ευνοϊκές για έναν αμυνόμενο που είναι εξοικειωμένος με κάθε σπιθαμή του εδάφους.

Θα ήταν ένας ορεινός πόλεμος εναντίον ενός εχθρού με υψηλό κίνητρο και βαθιά γνώση του εδάφους, ένα σενάριο που θυμίζει τα πιο βάναυσα χρόνια του Αφγανιστάν, με τα τρισεκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν και την τελική υποχώρηση.

Επομένως, παράλληλα με τις πυραυλικές και βομβιστικές επιθέσεις, η στρατηγική εστίαση των ΗΠΑ επικεντρώνεται ορθά στην αποσταθεροποίηση της χώρας εκ των έσω.

Η επιβολή κυρώσεων και υποκίνηση εσωτερικών διαμαρτυριών, διατηρούν την ελπίδα να αλληλοσυγκρουστούν οι διάφορες εθνότητες.

Το Ιράν παραμένει ένα κράτος-φρούριο, όπου η ίδια η φύση έχει δημιουργήσει φυσικά τείχη για να υπερασπιστεί τα σύνορά της.

Η επίθεση σε αυτά τα “τείχη” αποτελούμενα από βουνά και ερήμους, δεν αποτελεί απλώς πρόκληση για τον στρατό της, αλά  αποτελεί πρόκληση για τους εισβολείς, αφού  η νίκη μετατρέπεται σε ήττα στα βάθη της.

pentapostagma.gr