Τουρκικό παραλήρημα για τα 12 μίλια: «Δεν θα το επιτρέψουμε ποτέ – Ούτε η Ρωσία θα το δεχθεί!»
Νέες προκλητικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας, της Γαλλίας και της αμερικανικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο από τον Τούρκο καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Αλί Ποϊράζ Γκιουρσόν (Ali Poyraz Gürson), ο οποίος επιχειρεί να παρουσιάσει την Άγκυρα ως την απόλυτη κυρίαρχο των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή.
Με αφορμή το ελληνικό δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ο Τούρκος αναλυτής υποστήριξε ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να επιτρέψει μια τέτοια εξέλιξη, ενώ επικαλέστηκε ακόμη και τη Ρωσία ως δύναμη που θα αντιταχθεί στις ελληνικές κινήσεις.
Οι τοποθετήσεις του, που δημοσιοποιήθηκαν στις 8 Οκτωβρίου 2026, περιλαμβάνουν υποτιμητικές αναφορές στη Γαλλία, επίδειξη εμπιστοσύνης στην τουρκική στρατιωτική ισχύ και ευθεία αμφισβήτηση της σημασίας της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα.
Το αποκορύφωμα, ωστόσο, είναι η αναφορά του σε μια μελλοντική «Τουρκόσφαιρα», στην οποία, κατά τον ίδιο, θα ανατεθεί ο γεωπολιτικός έλεγχος της περιοχής.\
«Η Τουρκία δεν θα επιτρέψει τα 12 μίλια – Ούτε η Ρωσία!»
Ο Γκιουρσόν εμφανίστηκε κατηγορηματικός όσον αφορά το ενδεχόμενο επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης.
Στρατιωτικά Θέματα
«Η Τουρκία ασφαλώς δεν θα επιτρέψει την επέκταση στα 12 μίλια, αλλά η Ρωσία δεν θα την επιτρέψει με τίποτα. Αυτά είναι ελληνικές φαντασιώσεις», υποστήριξε.
Η συγκεκριμένη δήλωση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς επιχειρεί να εμφανίσει τη Μόσχα ως παράγοντα που θα μπορούσε να εμποδίσει την άσκηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Ωστόσο, ο ισχυρισμός περί ρωσικής αντίθεσης δεν συνοδεύεται από τεκμηριωμένη επίσημη θέση της Μόσχας και δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεδομένη ρωσική πολιτική.
Το νομικό πλαίσιο είναι σαφές: το άρθρο 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας αναγνωρίζει στα παράκτια κράτη δικαίωμα καθορισμού της αιγιαλίτιδας ζώνης μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια.
Η Ελλάδα έχει ήδη ασκήσει αυτό το δικαίωμα στο Ιόνιο, ενώ διατηρεί το δικαίωμα επέκτασης και σε άλλες θαλάσσιες περιοχές.
Δείτε Χάρτες
Το τουρκικό casus belli και η αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου
Οι δηλώσεις Γκιουρσόν δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από το γνωστό τουρκικό casus belli του 1995, με το οποίο η Τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει ακόμη και στρατιωτικά μέσα σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των έξι ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο.
Η απόφαση παραμένει σε ισχύ, αποτελώντας ένα από τα σοβαρότερα εμπόδια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι η γεωγραφία του Αιγαίου και η εγγύτητα των ελληνικών νησιών στις τουρκικές ακτές δημιουργούν ειδικές συνθήκες που απαιτούν διμερή συνεννόηση.
Η ελληνική θέση είναι ότι η άσκηση του δικαιώματος επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης δεν μπορεί να εξαρτάται από την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας τρίτου κράτους.
Επίθεση στη Γαλλία: «Μόνο ο Ναπολέων άξιζε!»
Ιδιαίτερα επιθετικός εμφανίστηκε ο Τούρκος αναλυτής απέναντι στη Γαλλία, αμφισβητώντας τη σημασία της ελληνογαλλικής αμυντικής συνεργασίας.
«Η Τουρκία δεν θα κάνει πίσω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Μπόρεσε η Γαλλία να βοηθήσει την Πολωνία, με την οποία είχε υπογράψει αμυντική συμμαχία, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο; Όλοι είδαμε τι συνέβη», δήλωσε.
Στη συνέχεια προχώρησε σε ακόμη πιο αιχμηρή τοποθέτηση:
«Οι Γάλλοι κατάφεραν να αναδείξουν μόνο μία πραγματικά σημαντική προσωπικότητα, τον Ναπολέοντα. Και ας θυμηθούμε πώς ανατράπηκε και πώς πέθανε».
Η ιστορική σύγκριση με την Πολωνία του 1939 χρησιμοποιείται ως επιχείρημα αμφισβήτησης της αξιοπιστίας των αμυντικών συμμαχιών, χωρίς όμως να αποδεικνύει ότι οι σημερινές γαλλικές δεσμεύσεις στερούνται αξίας.
Η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία του 2021 προβλέπει αμοιβαία συνδρομή υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ενώ η στρατιωτική συνεργασία περιλαμβάνει σημαντικά εξοπλιστικά προγράμματα, όπως τα Rafale και οι φρεγάτες FDI.
«Μην ξεχνάτε ότι απέναντί σας βρίσκεται ο τουρκικός στρατός»
Ο Γκιουρσόν επιχείρησε επίσης να προβάλει την ισχύ των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, επικαλούμενος τη δημόσια προβολή Τούρκων στρατιωτικών από το ΝΑΤΟ.
«Μην ξεχνάτε ότι αντιμετωπίζετε τον τουρκικό στρατό. Το ΝΑΤΟ δημοσιεύει συνεχώς Τούρκους στρατιώτες στους επίσημους λογαριασμούς του», ανέφερε.
Και συνέχισε ειρωνικά:
«Τότε ας τοποθετήσουν εκεί έναν Έλληνα στρατιώτη και ας πουν “είστε ασφαλείς”. Ή ας βάλουν έναν Γάλλο στρατιώτη, ώστε ίσως ολόκληρος ο κόσμος να πιστέψει ότι υπάρχει ασφάλεια».
Η παρουσίαση στρατιωτικών μονάδων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του ΝΑΤΟ, πάντως, δεν συνιστά αξιολόγηση υπεροχής ενός συμμάχου έναντι άλλου.
Επίθεση στον Ρούμπιο: «Ήρθε να καλοπιάσει την Ελλάδα»
Ο Τούρκος καθηγητής έστρεψε τα πυρά του και κατά του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών.
«Ο Μάρκο Ρούμπιο ήρθε να καλοπιάσει την Ελλάδα. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η περιοχή θα παραδοθεί στην Τουρκόσφαιρα», υποστήριξε.
Η αναφορά αυτή αποτυπώνει την αντίληψη του αναλυτή ότι η Τουρκία θα αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, ανεξάρτητα από τις συνεργασίες που αναπτύσσει η Αθήνα με τις ΗΠΑ και ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Ο όρος «Τουρκόσφαιρα» παραπέμπει σε μια ζώνη τουρκικής επιρροής, αλλά η πρόβλεψη του Γκιουρσόν παραμένει προσωπική γεωπολιτική εκτίμηση και όχι διαπιστωμένο σχέδιο κατανομής περιφερειακής εξουσίας.
Το πραγματικό διακύβευμα για την Ελλάδα και το Αιγαίο
Οι τοποθετήσεις του Γκιουρσόν αναδεικνύουν την ένταση ανάμεσα στην τουρκική αντίληψη περί στρατηγικού ελέγχου του Αιγαίου και στην ελληνική προσέγγιση που στηρίζεται στο Δίκαιο της Θάλασσας.
Η αντιπαράθεση για τα 12 ναυτικά μίλια δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα θαλάσσιων ορίων. Συνδέεται με την ελευθερία ναυσιπλοΐας, τη στρατιωτική παρουσία, την αποτροπή και τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το γεγονός ότι η Τουρκία διατηρεί επίσημη απειλή πολέμου απέναντι στην πιθανή άσκηση ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος καθιστά το θέμα ιδιαίτερα σοβαρό.
Η ελληνική στρατηγική καλείται να συνδυάσει την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της χώρας με αξιόπιστη αποτροπή, ουσιαστικές συμμαχίες και διπλωματία που περιορίζει τον κίνδυνο μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Οι υψηλοί τόνοι ενός Τούρκου αναλυτή δεν αποτελούν από μόνοι τους επίσημη κυβερνητική απόφαση. Φανερώνουν, όμως, πώς ένα μέρος του τουρκικού δημόσιου λόγου αντιμετωπίζει την ελληνική άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων: όχι ως αντικείμενο διεθνούς δικαίου, αλλά ως δοκιμασία ισχύος.
