Όταν το αδιανόητο έπαψε να μας σοκάρει..Πριν συνηθίσουμε τη φρίκη

Το 2020 ήμουν ράκος. Όχι από φόβο· από σοκ. Στο σημείο αυτό να πω ότι στο βίντεο αναφέρεται ο Τραμπ, για τον οποίο –όπως και για όλους– διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Δεν πίστευα τυφλά. Διάβαζα, έψαχνα, συνέδεα. Και όσα έβλεπα μέσα στους «φακέλους» εκείνης της εποχής δεν χωρούσαν στο μυαλό μου: COVID, παιδεραστία, δίκτυα εξουσίας, υποδούλωση, ξεπούλημα πατρίδων, ανθρώπινες ζωές σε αρχεία Excel.

Έκανα αναρτήσεις. Μιλούσα όσο μπορούσα. Και τι έπαιρνα πίσω; Χλευασμό. Σιωπή. Κοροϊδία. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ένιωθα πως ο κόσμος όπως τον ήξερα γκρεμιζόταν. Πως αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε τίποτα δεν είναι όπως μας το έμαθαν.

Σήμερα?? Σήμερα βλέπετε αυτά που σας έλεγαν πολλοί — απλώς άλλη μια μέρα «αποκαλύψεων». Όχι γιατί δεν με αγγίζει. Αλλά γιατί μας έχουν εκπαιδεύσει. Μας έχουν συνηθίσει στη φρίκη.

Κρίσεις, πανδημίες, πόλεμοι, σκάνδαλα, αίμα, αδικία. Ο εγκέφαλος, για να αντέξει, μπαίνει σε survival mode. Μουδιάζει. Παγώνει. Αποστασιοποιείται. Αυτό που κάποτε θα μας συγκλόνιζε, σήμερα το προσπερνάμε με ένα scroll.

Και έτσι, σιγά σιγά, εκπαιδευόμαστε να αντέχουμε το αδιανόητο. Να μη σοκαριζόμαστε. Να μην αντιδρούμε βαθιά. Το πιο τρομακτικό δεν είναι αυτά που αποκαλύπτονται. Είναι το πόσο λίγο μας σοκάρουν πια.

Κι όσοι είδαν νωρίς, όσοι ένιωσαν πρώτοι το βάρος αυτής της αλήθειας, πλήρωσαν το τίμημα ψυχικά.
Σήμερα είμαι πιο σιωπηλή. Όχι πιο αδιάφορη. Πιο συνειδητή.

Και αναρωτιέμαι τι υπάρχει από πίσω. Γιατί σίγουρα υπάρχει κάτι. Για κάτι μας έχουν προετοιμάσει.