Αγροτιά στο απόσπασμα: Παραγωγοί και παράσιτα.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας δεν εντοπίζεται στην ανικανότητα των παραγωγών, αλλά στη βαθιά δυσλειτουργία των γραφειοκρατικών υπηρεσιών του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Αντί αυτές οι δομές να λειτουργούν ως μοχλός στήριξης της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής, εξελίχθηκαν σε θερμοκήπιο παρασιτικών φαινομένων, τα οποία υπονομεύουν συστηματικά τον τίμιο αγρότη και κτηνοτρόφο.
Το αποτέλεσμα αυτής της παθογένειας δεν ήταν η ανάπτυξη της παραγωγής, αλλά η ανάπτυξη μηχανισμών εκμετάλλευσης, αδιαφάνειας και συγκάλυψης. Με ελλιπή ή ανύπαρκτη αξιολόγηση, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και με προσχηματικές «εξεταστικές επιτροπές», δημιουργήθηκε ένα περιβάλλον όπου οι νοικοκυραίοι διαλύονται, χάνουν το βιος τους και οδηγούνται στην απόγνωση, ενώ τα παράσιτα ευημερούν, γνωρίζοντας πως τελικά «δεν θα γίνει τίποτα».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παρακμής αποτελεί η Γεωργική Ένωση Αλμωπίας. Αντί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για ολόκληρη την περιοχή, μετατράπηκε σε εργαλείο εξυπηρέτησης παρασιτικών συμφερόντων, με τραγικά αποτελέσματα. Η ύπαιθρος ερημώνει, οι νέοι εγκαταλείπουν τη γη και το κράτος αποδυναμώνεται κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά.
Το αγροτικό ζήτημα αναδεικνύει, για ακόμη μία φορά, την ανυπαρξία ευθύνης και αξιοπρέπειας σε αυτή τη χώρα. Όταν οι παρασιτογόνες συμπεριφορές όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά ενθαρρύνονται από ένα διεφθαρμένο και αδρανές σύστημα, τότε η σήψη προχωρά, αποθρασύνεται και βαθαίνει.
