Ηχηρή παραίτηση εφέτη από το Δικαστικό Σώμα: «Πράξη αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας»
Σε μία Δικαιοσύνη που νοσεί και η ανοχή μας είναι συνενοχή», τονίζει ο εφέτης.Η απόφαση του εφέτη Γιάννη Ευαγγελάτου να αποχωρήσει από το δικαστικό Σώμα πρόωρα, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως «μαύρη μέρα για τη Δικαιοσύνη». Η νομική του επάρκεια, η προσήλωσή του στην υπεράσπιση του δικαίου και κυρίως το ήθος αλλά και η ανθρωπιά που εξέπεμπε όλα αυτά τα χρόνια από την έδρα των δικαστηρίων, αποτελούσαν το δικό «αποτύπωμα» στο χώρο της Δικαιοσύνης. Για αυτό και η δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στις 16 Φεβρουαρίου, του Προεδρικού Διατάγματος, με το οποίο έγινε δεκτό το έγγραφο παραίτησής του, με πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, δημιούργησε απορίες για τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφαση να εγκαταλείψει το Δικαστικό Σώμα.
Την απάντηση έδωσε ο ίδιος με ανάρτησή του στο facebook, στην οποία μιλά εμμέσως πλην σαφώς για τα κακώς κείμενα στη Δικαιοσύνη κι αναρωτιέται:
«Ως πότε οι Δικαστές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης;»….
Ο κ. Ευαγγελάτος επιλέγει μάλιστα να ξεκινήσει την ανάρτησή του, με τους στίχους από τη Ρωμιοσύνη του Γιάννη Ρίτσου: «…αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο, αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο… ».
Αναλυτικά στην ανάρτησή του που έχει τον τίτλο «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ», ο τέως δικαστικός λειτουργός, όπως ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται, αναφέρει:
«Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι…
«Μια θλιβερή μειοψηφία υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης»
Υπηρέτησα περισσότερο από είκοσι χρόνια, σε οκτώ Δικαστήρια, στην Αθήνα και στην περιφέρεια και σχημάτισα την ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχουν τέτοιοι Δικαστές στην Ελλάδα. Και είναι πάρα πολλοί! Αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Δικαστών. Ωστόσο, τα λόγια τους πνίγονται από τις κραυγές των λίγων, οι οποίοι όχι μόνο συνεχίζουν να επιβιώνουν, αλλά και κυριαρχούν, καθώς θορυβούν ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Ως πότε όμως; Ως πότε οι πολλοί Δικαστές θα χρεώνονται την αδιαφορία, την αναλγησία, την ανικανότητα, την ευθυνοφοβία των λίγων; Ως πότε θα ανέχονται να πλήττει, να προσβάλλει, να υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης αυτή η θλιβερή μειοψηφία; Ως πότε οι Δικαστές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης; Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη, όταν ο Δικαστής καλείται να δικάσει είκοσι κακουργήματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος αναλογεί στον κάθε κατηγορούμενο στις πολυπρόσωπες δίκες; Πόσες φορές πρέπει να προσέρχονται τα θύματα στα δικαστήρια μέχρι να διεξαχθεί η δίκη τους; Πώς γίνεται να εκδικάζονται υποθέσεις ανηλίκων δραστών, χωρίς την παρουσία επιμελητών ανηλίκων; Για πόσο ακόμη μπορεί να στηρίζεται το οικοδόμημα της Δικαιοσύνης στο φιλότιμο ορισμένων λειτουργών της; Και, εν τέλει, είναι επαρκώς θωρακισμένοι οι Δικαστές για να αποκρούουν τα βέλη που στρέφονται, από κάθε κατεύθυνση, κατά της ανεξαρτησίας τους;
Το δόγμα ότι «οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» έχει αξία και εφαρμογή σε μια ιδανική πολιτεία, που όλα λειτουργούν άψογα. Τότε, πράγματι, οι Δικαστές δεν θα είχαν λόγο να μιλούν… Όχι, όμως, τώρα που η Δικαιοσύνη νοσεί! Τώρα η ανοχή είναι συνενοχή! Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθίνουσα εμπιστοσύνη του κόσμου στη Δικαιοσύνη. Όλοι μας φταίμε που το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη μετατρέπεται σε πεδίο άγονης αντιπαράθεσης, όπου μόνο από τύχη ή σύμπτωση μπορείς να βρεις το δίκιο σου και μάλιστα με τον κίνδυνο να είναι ήδη αργά, αφού το δίκαιο, ως αγαθό, πρέπει να απονέμεται άμεσα, κάτι που σπάνια συμβαίνει…
«Όσοι αγάπησαν το λειτούργημα να μην αφήσουν άλλο τη Δικαιοσύνη να ολισθαίνει»
Όσοι αγάπησαν αυτό το λειτούργημα και όσοι το υπηρέτησαν με σθένος και αυταπάρνηση, από όποια θέση κι αν βρίσκονται πλέον, δεν πρέπει να το αφήσουν άλλο να ολισθαίνει. Άλλωστε, το Δίκαιο, δεν είναι απλώς μια στείρα γνώση. Είναι κάτι που είτε το έχεις μέσα σου είτε όχι! Αν το έχεις, δεν μπορείς να το στερηθείς ποτέ, καθώς είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το είναι σου. Όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις, όπου κι αν σταθείς, θα είναι πάντα μαζί σου, αφού ό,τι είναι αληθινό είναι και παντοτινό. Και στο τέλος κάθε ημέρας, θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο αν μπορείς να απαντάς καταφατικά στο ερώτημα: «Αποδόθηκε Δικαιοσύνη;».
