Στρατηγικός εξευτελισμός Ισραήλ, το Ιράν περνά στην επίθεση και … αλλάζει τους κανόνες για τον Άξονα της Αντίστασης

Ισραηλινά ΜΜΕ κάνουν λόγο για πολύ οδυνηρό αποτέλεσμα για το Ισραήλ, καθώς επιτρέπει στο Ιράν να παρουσιάσει τον εαυτό του ως δύναμη που απάντησε, δεν υποχώρησε και ολοκλήρωσε την ανταλλαγή πυρών με τους δικούς του όρους|.

Η εκεχειρία στη Μέση Ανατολή αποδεικνύεται εύθραυστο χαρτί μπροστά στη γλώσσα των πυραύλων και της ισχύος.
Μετά το αιματηρό πλήγμα του Ισραήλ στα νότια προάστια της Bηρυτού, η Tεχεράνη απάντησε άμεσα με πυραυλικά χτυπήματα στο ισραηλινό έδαφος, στέλνοντας σημαντικά και εξόχως συμβολικά μηνύματα.
Όπως ότι αλλάζει δόγμα και περνά πλέον στην επίθεση για να υπερασπιστεί τους συμμάχους του – ο Άξονας της Αντίστασης – στην ευρύτερη περιοχή… και να διασφαλίσει τις υπάρχουσες συμφωνίες με τις ΗΠΑ…
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά ισραηλινά ΜΜΕ κάνουν λόγο για στρατηγική ήττα του Ισραήλ σε αυτόν τον τελευταίο γύρο πυραυλικών επιθέσεων…
Πίσω από τις διακηρύξεις περί διπλωματίας, η σύγκρουση ΗΠΑ και Ισραήλ με τον Άξονα της Αντίστασης εισέρχεται σε νέα, πιο επικίνδυνη φάση, όπου η «ειρήνη» δεν επιβάλλεται με υπογραφές, αλλά με αποτροπή, κόκκινες γραμμές και τον φόβο μιας ανεξέλεγκτης ανάφλεξης.
Είναι πλέον ξεκάθαρο: η απάντηση του Ιράν δεν μπορεί να διαβαστεί παρά ως μια προειδοποίηση ότι η εποχή των επιθέσεων… ακόμα και στους «αντιπροσώπους» του… χωρίς κόστος τελείωσε.
Και μπορεί ο πρόεδρος Trump να δηλώνει ότι Ισραήλ και Ιράν συμφώνησαν τουλάχιστον για μια εβδομάδα να απέχουν από νέες εκατέρωθεν επιθέσεις, αλλά τα συνεχή πλήγματα του Ισραήλ στον νότιο Λίβανο, μπορούν να αλλάξουν και πάλι ραγδαία το εύθραστο τοπίο της Μέσης Ανατολής…

Σαφές μήνυμα

Ο αιφνιδιαστικός βομβαρδισμός της περιοχής «Tuwaita al-Ghadir» στα νότια προάστια της Βηρυτού με τρεις πυραύλους από το Ισραήλ, που οδήγησε στον θάνατο και τον τραυματισμό δεκάδων αμάχων, σε εκτεταμένες καταστροφές και στην κατεδάφιση κατοικιών, έθεσε υπό αμφισβήτηση όλες τις αισιόδοξες ερμηνείες για τη βιωσιμότητα της συμφωνίας εκεχειρίας μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ.
Ιρανοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι την ώρα που ΜΜΕ παρουσιάζουν την πυραυλική απάντηση του Ιράν ως «μη αναγκαία», η προσεκτική ανάλυση της συμπεριφοράς του Ισραήλ και των ιστορικών του προτύπων δείχνει ότι η αδράνεια σε αυτή τη συγκυρία δεν θα ήταν απλώς ένα τακτικό λάθος, αλλά στρατηγική αυτοκτονία και έκδοση λευκής επιταγής προς το Tel Aviv για τη σταδιακή εξόντωση του Άξονα της Αντίστασης.
Η συντριπτική απάντηση του Ιράν δεν ήταν πολεμοχαρής ενέργεια· ήταν ζωτική αναγκαιότητα για τη διάσωση της ίδιας της συμφωνίας εκεχειρίας, την αποκατάσταση της ισορροπίας του τρόμου και την αποτροπή της σταδιακής φθοράς του μετώπου της Αντίστασης.
Η επιχείρηση έστειλε σαφές μήνυμα στον Άξονα της Αντίστασης και στη διεθνή κοινότητα: η ασφάλεια του Λιβάνου και του Ιράν αποτελεί κοινή κόκκινη γραμμή, η οποία υπερασπίζεται με αίμα και μπαρούτι.

Η παγίδα

Όπως αναφέρουν Ιρανοί αναλυτές, το μεγαλύτερο λάθος στην ανάλυση πολλών παρατηρητών είναι η πίστη στη «χαρτούρα» των συμφωνιών με ένα καθεστώς του οποίου η ιδεολογία και η πολιτικοστρατιωτική δομή βασίζονται στον επεκτατισμό, την κατοχή και τη συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Το έγκλημα στην Tuwaita al-Ghadir, που εκτελέστηκε με ακριβείς και συντονισμένους πυραύλους, απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι για τον Benjamin Netanyahu και τον κύκλο ασφαλείας του, συμπεριλαμβανομένου του Israel Katz, η εκεχειρία είναι απλώς μια τακτική ανάσα για ανασύνταξη δυνάμεων, συλλογή ανθρώπινων και τεχνικών πληροφοριών και προετοιμασία για τις επόμενες επιθέσεις.
Ο Ιρανός υποναύαρχος Habibollah Sayyari, αρχηγός του επιτελείου και αναπληρωτής συντονιστής του στρατού είπε πρόσφατα:
«Ο εχθρός, ύστερα από 40 ημέρες πολέμου χωρίς αποτέλεσμα, ανακοίνωσε εκεχειρία.
Ποιος ήταν ο στόχος αυτής της σιωπής;
Η ανασύνταξη δυνάμεων, η αντικατάσταση εξοπλισμού, η ανασυγκρότηση της βάσης πληροφοριών και η διόρθωση αδυναμιών.
Όμως δεν περιορίστηκαν σε αυτό. Τη στιγμή που η σκληρή φωτιά έσβησε, το πεδίο άλλαξε και άρχισε η φωτιά του ήπιου και ψυχολογικού πολέμου».

Η υποκρισία του Trump

Αυτή η επίθεση του Ισραήλ στη Βηρυτό αποκάλυψε τη βαθιά διπλωματική υποκρισία των ΗΠΑ: ο Donald Trump, σε πολλές δηλώσεις του στα μέσα ενημέρωσης, ισχυριζόταν ότι «δεν θα επιτρέψει καμία επίθεση στα νότια προάστια» και ότι είχε εγγυηθεί την εκεχειρία.
Στα πρώτα λεπτά μετά την επίθεση του σιωνιστικού καθεστώτος, τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η επίθεση στη Βηρυτό πραγματοποιήθηκε χωρίς συντονισμό με τις ΗΠΑ.
Ωστόσο, λίγο αργότερα, εβραϊκά μέσα ενημέρωσης και εκθέσεις πληροφοριών αποκάλυψαν ότι η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε με πλήρη συντονισμό μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ.
Αυτή η διπροσωπία αναπαρήγαγε το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Δυτική Ασία: ανοιχτή στήριξη του στρατηγικού συμμάχου, δηλαδή του Ισραήλ, στο παρασκήνιο, ενώ στην επιφάνεια παίζει τον ρόλο του ειρηνοποιού μεσολαβητή.
Η διαταγή αναγκαστικής εκκένωσης της ιστορικής πόλης Tyre και η αύξηση των αναγνωριστικών πτήσεων πάνω από τον νότιο Λίβανο ταυτόχρονα με αυτή την επίθεση έδειξαν ότι ο τελικός στόχος των σιωνιστών είναι η εδραίωση μιας μονόπλευρης ισορροπίας και η φθορά της αμυντικής βούλησης της Hezbollah και του Λιβάνου μέσω στοχευμένων και καθημερινών επιθέσεων.

Γιατί η απάντηση του Ιράν ήταν «στρατηγική αναγκαιότητα»;

Η πολυφασική πυραυλική απάντηση του Ιράν, ιδίως οι ακριβείς εκτοξεύσεις πυραύλων, αποτέλεσε ακριβώς τη λογική απάντηση στο βασικό ερώτημα: «Αν το Ιράν σιωπούσε, ποια σενάρια θα περίμεναν την περιοχή;».
Δυτικοί και Ισραηλινοί αναλυτές, βασιζόμενοι στον ψυχολογικό πόλεμο και στη μεγέθυνση των απωλειών του πρόσφατου πολέμου στον Λίβανο, προέβλεπαν ότι το Ιράν και ο Άξονας της Αντίστασης, λόγω «στρατηγικής κόπωσης», θα απέφευγαν την άμεση αντίδραση.
Όπως αναφέρεται, η αδράνεια του Ιράν θα συνεπαγόταν μια σειρά από στρατηγικούς κινδύνους:
1. Αποδοχή της επικίνδυνης εξίσωσης «επίθεση χωρίς απάντηση», η οποία θα μετέτρεπε το μέτωπο της Αντίστασης σε εύκολο στόχο.
2. Επίσημη άδεια προς το Tel Aviv για διαδοχικές δολοφονίες στρατιωτικών και πολιτικών διοικητών.
3. Σταδιακή καταστροφή των υποδομών του Λιβάνου και ταπείνωση της κυριαρχίας της χώρας.
4. Κατάρρευση της αποτροπής του Ιράν σε περιφερειακό επίπεδο και μεταφορά της γραμμής απειλής στα εσωτερικά σύνορά του.
5. Ενθάρρυνση άλλων παραγόντων, όπως ορισμένα αραβικά καθεστώτα που προχώρησαν σε εξομάλυνση σχέσεων, να αυξήσουν την πίεση στον Άξονα της Αντίστασης.
Η επίθεση στη στρατηγική βάση Ramat David, την κύρια αφετηρία των πτήσεων των επιθετικών σιωνιστικών μαχητικών προς τα νότια προάστια, δεν ήταν μόνο αντίποινα, αλλά επανακαθορισμός των κανόνων εμπλοκής.
Χωρίς αυτή την απάντηση, το Ισραήλ θα στόχευε οποιοδήποτε σημείο του μετώπου της Αντίστασης και η έννοια της «εκεχειρίας» θα μετατρεπόταν σε σταδιακή παράδοση.

Αδιαχώριστη η ασφάλεια Τεχεράνης – Βηρυτού

Η κοινωνία του Λιβάνου και οι δυνάμεις του Άξονα της Αντίστασης, παρά τις βαριές ανθρώπινες απώλειες, χρειάζονταν περισσότερο από ποτέ την εδραίωση πραγματικής αποτροπής.
Η αρχική απάντηση της Hezbollah, με την εκτόξευση αντιαεροπορικών πυραύλων κατά μαχητικών του Ισραήλ πάνω από τη Nabatieh και τις επιχειρήσεις μικρών drones κατά θέσεων στο Shaqif, ήταν ένα σημαντικό βήμα.
Ωστόσο, για να ολοκληρωθεί το παζλ, απαιτούνταν η άμεση και αποφασιστική παρέμβαση του Ιράν.
Η Ισλαμική Δημοκρατία, κατανοώντας σε βάθος την αρχή ότι «η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει ένα καθεστώς που γνωρίζει τη λογική της ισχύος είναι η αντίστοιχη και ισοδύναμη απάντηση», μπήκε στο πεδίο.
Οι θέσεις ανώτατων Ιρανών αξιωματούχων και διοικητών των Φρουρών της Επανάστασης αναφέρουν ξεκάθαρα ότι κάθε προσπάθεια επιβολής μονόπλευρης εξίσωσης στον Λίβανο ή στη Hezbollah αποτελεί κόκκινη γραμμή για την Τεχεράνη.
Το Ιράν, εκτοξεύοντας βαλλιστικούς πυραύλους ακριβείας, μεταξύ αυτών και Kheibar Shekan, δήλωσε ξεκάθαρα ότι η ασφάλεια της Βηρυτού και της Τεχεράνης είναι αδιαχώριστη από την ασφάλεια του Tel Aviv και της Haifa.
Αυτή η στρατηγική αλληλεγγύη μετέτρεψε την έννοια του «στρατηγικού βάθους» από θεωρία σε πράξη.

Ευρύτερες διαστάσεις

Η πυραυλική απάντηση του Ιράν έχει βεβαίως ευρύτερες διαστάσεις:
• Στον Λίβανο: ενίσχυση της θέσης της Hezbollah στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις και αποτροπή εσωτερικών πιέσεων για αφοπλισμό.
• Στην Παλαστίνη: έγχυση ελπίδας στο μέτωπο της Γάζας και της Δυτικής Όχθης σε μια κρίσιμη συγκυρία.
• Στον Άξονα της Αντίστασης: σήμα συντονισμού και συνέργειας μεταξύ Τεχεράνης, Βηρυτού, Δαμασκού και Σαναά.
• Στους αντιπάλους: δημιουργία ρήγματος στο μέτωπο των υποστηρικτών του σιωνιστικού καθεστώτος και εξαναγκασμός της Ουάσινγκτον να επανεξετάσει τους υπολογισμούς της.
Οι επανειλημμένες εκκλήσεις του Trump για «άμεση παύση των συγκρούσεων» και η διπλωματική πίεση προς το Ιράν αποτελούν την καλύτερη απόδειξη της επιτυχίας της πυραυλικής αποτροπής της Τεχεράνης.

Νέα σελίδα

Η αποφασιστική ενέργεια των ενόπλων δυνάμεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας, με την εκτόξευση διαδοχικών κυμάτων ακριβών και ισχυρών πυραύλων, όχι μόνο δεν ερχόταν σε αντίθεση με τη σταθερότητα της περιοχής, αλλά ήταν ο μόνος δυνατός τρόπος για τη διατήρηση της ίδιας της εκεχειρίας, την οποία οι Ισραηλινοί είχαν μετατρέψει σε εργαλείο επανειλημμένων παραβιάσεων.
Στην ταραγμένη γεωγραφία της Δυτικής Ασίας, όπου οι διεθνείς θεσμοί είναι πρακτικά ανίκανοι ή ευθυγραμμισμένοι με τον επιτιθέμενο, η ισορροπία του τρόμου είναι η μόνη εγγύηση επιβίωσης και σχετικής ειρήνης.
Το μπαρούτι των ιρανικών πυραύλων που έπεσε πάνω στις βάσεις των επιτιθέμενων επανακαθόρισε την εξίσωση και έδειξε ότι σε αυτή την περιοχή, το μπαρούτι μπορεί να συγκρατηθεί μόνο με μπαρούτι.
Αυτή η επιχείρηση άνοιξε νέα σελίδα στην ιστορία της Αντίστασης και υπογράμμισε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν είναι μόνο υπερασπιστής της δικής της επικράτειας, αλλά και εγγυητής της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας του Άξονα της Αντίστασης απέναντι στο σιωνιστικό-αμερικανικό σχέδιο.

Στρατηγική ήττα

Την ίδια στιγμή, ισραηλινά ΜΜΕ χαρακτήρισαν τη διακοπή της έντασης μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν ως στρατηγική ήττα για το Ισραήλ και τόνισαν ότι το Ιράν είχε τον τελευταίο λόγο, ενώ το Tel Aviv δεν κατάφερε να παρασύρει τις ΗΠΑ στον πόλεμο.
Σύμφωνα με το πρακτορείο Mehr, ισραηλινά ΜΜΕ δημοσίευσαν πολυάριθμα ρεπορτάζ και αναλύσεις σχετικά με τις διαστάσεις της στρατηγικής ήττας του καθεστώτος αυτού στον νέο γύρο πυραυλικών επιθέσεων του Ιράν.
Ο Ronen Bergman, δημοσιογράφος και πολιτικο-στρατιωτικός αναλυτής της εφημερίδας Yedioth Ahronoth, έγραψε σε ανάλυσή του ότι οι υπολογισμοί του Benjamin Netanyahu φαίνεται πως βασίζονταν στη δημιουργία μιας διαδικασίας κλιμάκωσης της έντασης, μιας διαδικασίας που θα έβαζε τις ΗΠΑ στην αντιπαράθεση και θα επέτρεπε στο σιωνιστικό καθεστώς να ολοκληρώσει όσα είχαν μείνει ημιτελή στον προηγούμενο γύρο αντιπαράθεσης με το Ιράν.
Σύμφωνα με τον Bergman, η εκτίμηση του Tel Aviv πιθανότατα ήταν ότι μερικές ημέρες σφοδρής σύγκρουσης, ακόμη και αν άρχιζαν από το Ισραήλ, θα οδηγούσαν τελικά στην εμπλοκή των ΗΠΑ στο πεδίο, όμως αυτό το σενάριο όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε, αλλά είχε και το αντίθετο αποτέλεσμα.
Ο ίδιος πρόσθεσε ότι ο Donald Trump όχι μόνο δεν μπήκε στον πόλεμο, αλλά σταμάτησε και το σιωνιστικό καθεστώς, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί μια κατάσταση στην οποία το Tel Aviv σταμάτησε και το Ιράν έριξε την τελευταία βολή.

Οι Ιρανοί τον τελευταίο λόγο

Ο Bergman, επισημαίνοντας ότι «οι Ιρανοί ήταν αυτοί που είχαν τον τελευταίο λόγο, όχι εμείς», πρόσθεσε: «Ήταν το Ιράν εκείνο που καθόρισε πότε θα σταματήσει ο πόλεμος και ποιος θα είναι ο αριθμός των βολών και τα σημεία εκτόξευσης.
Από γνωσιακή και στρατηγική άποψη, πρόκειται για ένα πολύ οδυνηρό αποτέλεσμα για το Ισραήλ, καθώς επιτρέπει στο Ιράν να παρουσιάσει τον εαυτό του ως δύναμη που απάντησε, δεν υποχώρησε και ολοκλήρωσε την ανταλλαγή πυρών με τους δικούς του όρους».
Ο Ισραηλινός αναλυτής τόνισε ότι αν ο Trump, όπως είπε στην πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Netanyahu, κινείται πράγματι προς την υπογραφή συμφωνίας με το Ιράν, αυτό αποτελεί ανεπιθύμητη εξέλιξη για το Tel Aviv και σε καμία περίπτωση δεν θα είναι στρατηγικό επίτευγμα.
Ο Bergman υπογράμμισε ότι το καθεστώς του Ισραήλ απέτυχε να πυροδοτήσει εκ νέου τον πόλεμο, να σύρει τις ΗΠΑ σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση και να εδραιώσει την υπεροχή του, και τώρα ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπο με μια αμερικανοϊρανική συμφωνία στην οποία αντιτίθεται.

Εξευτελισμός…

Χαρακτήρισε την κατάσταση αυτή όχι ως τακτικό σφάλμα, αλλά ως στρατηγικό εξευτελισμό, γράφοντας ότι λιγότερες από 24 ώρες ήταν αρκετές για να αποκαλυφθούν τα όρια της ισχύος του Tel Aviv και το βάθος της εξάρτησής του από τις ΗΠΑ, καθώς και το χάσμα ανάμεσα στην επιθυμία του Tel Aviv για κλιμάκωση της έντασης και την απροθυμία της Ουάσινγκτον για έναν εκτεταμένο πόλεμο.
Από την άλλη πλευρά, το ισραηλινό τηλεοπτικό δίκτυο Channel 12 ανακοίνωσε ότι η προσπάθεια του Tel Aviv να διαχωρίσει το μέτωπο του Ιράν από τη Hezbollah αντιμετώπισε πολυάριθμα προβλήματα και ότι όσα συνέβησαν έγιναν κατόπιν εντολής του Trump.
Η εφημερίδα Israel Hayom ανέφερε επίσης ότι οι ηγετικές ομάδες του σιωνιστικού καθεστώτος είναι βαθιά απογοητευμένες και ανήσυχες για τη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, το Ιράν κατάφερε να επιβάλει στο σιωνιστικό καθεστώς μια εξίσωση με την οποία το Tel Aviv δεν μπορεί να συμβιβαστεί: μια εξίσωση βάσει της οποίας οποιαδήποτε ισραηλινή επίθεση στη νότια συνοικία της Βηρυτού μπορεί να συνοδευτεί από εκτόξευση πυραύλων από το Ιράν και πιθανώς από την Υεμένη.

Ενιαίο μέτωπο του Άξονα

Μέχρι πρότινος, η ενότητα των μετώπων ήταν περισσότερο γνωστή ως πολιτική και θεωρητική στρατηγική· μια στρατηγική βάσει της οποίας τα διαφορετικά μέτωπα της Αντίστασης στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στην Υεμένη, στο Ιράκ και στο Ιράν θεωρούνται τμήματα ενός ενιαίου συστήματος, ενώ η ασφάλεια κάθε πλευράς συνδέεται με την ασφάλεια των υπολοίπων.
Ωστόσο, η πρόσφατη επιχείρηση έδειξε ότι αυτή η έννοια δεν είναι πλέον απλώς ένα πολιτικό σύνθημα ή ένα θεωρητικό πλαίσιο, αλλά έχει μετατραπεί σε επιχειρησιακή και αποτρεπτική πραγματικότητα.
Η επίθεση του Ισραήλ στη Βηρυτό, από την οπτική του Tel Aviv, εντασσόταν σε μια πρακτική που το καθεστώς αυτό έχει εφαρμόσει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια: να πλήττει παράγοντες της Αντίστασης σε διαφορετικές χώρες χωρίς να αντιμετωπίζει άμεση αντίδραση από τα υπόλοιπα μέλη του Άξονα της Αντίστασης.
Το Ισραήλ θεωρούσε ότι μπορούσε να πλήξει τον Λίβανο χωρίς να πληρώσει κόστος πέρα από το λιβανικό μέτωπο.
Όμως η πυραυλική απάντηση του Ιράν άλλαξε πλήρως αυτόν τον υπολογισμό.
Για πρώτη φορά, η επίθεση εναντίον ενός από τους βασικούς πυλώνες του Άξονα της Αντίστασης αντιμετωπίστηκε με άμεση αντίδραση από το ισχυρότερο σκέλος αυτού του άξονα.
Στην πράξη, αυτή η εξέλιξη σημαίνει ότι τα γεωγραφικά σύνορα στις εξισώσεις αποτροπής της Αντίστασης γίνονται λιγότερο ευδιάκριτα και κάθε επίθεση εναντίον ενός μέλους του Άξονα της Αντίστασης μπορεί να συνοδεύεται από αντίδραση των υπολοίπων μελών.

Σαφές μήνυμα προς το Tel Aviv

Στην πραγματικότητα, με αυτή την ενέργεια το Ιράν έστειλε ένα σαφές μήνυμα στο Tel Aviv: η ασφάλεια του Λιβάνου δεν είναι ανεξάρτητη από την ασφάλεια του Ιράν και η επίθεση στα νότια προάστια της Βηρυτού δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς εσωτερικό ζήτημα του Λιβάνου ή περιορισμένη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Hezbollah.
Αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής της ενότητας των μετώπων· μιας στρατηγικής βάσει της οποίας ο εχθρός δεν μπορεί να διαχωρίζει τα μέτωπα της Αντίστασης μεταξύ τους και να ασκεί πίεση σε κάθε μέτωπο ξεχωριστά.
Πέρα από το Ιράν, ιδιαίτερη σημασία είχε και η αντίδραση της Yεμένης.
Η ανακοίνωση περιορισμών στη διέλευση ισραηλινών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα και στο Στενό Bab el-Mandeb έδειξε ότι η απάντηση στις επιθέσεις του Ισραήλ δεν περιορίζεται μόνο σε άμεσες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Ο Άξονας της Αντίστασης διαθέτει ποικίλα εργαλεία πίεσης και κάθε πλευρά αυτού του άξονα μπορεί να εισέλθει στο πεδίο ανάλογα με τη θέση και τις δυνατότητές της.
Η ενέργεια της Ansar Allah (σ.σ. Houthis) της Υεμένης είναι σημαντική ακριβώς επειδή δείχνει ότι η ενότητα των μετώπων δεν είναι απλώς πολιτικός συντονισμός, αλλά έχει λάβει και μορφή επιχειρησιακού καταμερισμού ρόλων.
Ενώ το Ιράν χρησιμοποίησε την πυραυλική του ισχύ, η Υεμένη αξιοποίησε τη ιδιαίτερη γεωπολιτική της θέση για να ασκήσει πίεση στο σιωνιστικό καθεστώς.
Αυτό δείχνει την αυξανόμενη ωρίμανση της δομής του Άξονα της Αντίστασης και την ενίσχυση του επιπέδου συντονισμού μεταξύ των επιμέρους τμημάτων του.
Από την άλλη πλευρά, η ευρεία αντίδραση των παλαιστινιακών και λιβανικών ομάδων της Αντίστασης στην επιχείρηση του Ιράν δείχνει τη διαμόρφωση μιας κοινής αντίληψης απειλών και συμφερόντων μεταξύ των μελών του Άξονα της Αντίστασης.
Η υποδοχή της ιρανικής πυραυλικής επιχείρησης από τις παλαιστινιακές ομάδες και η έμφαση ότι αυτή η επίθεση «εδραίωσε την εξίσωση της ενότητας των πεδίων» δείχνουν ότι η στρατηγική αυτή έχει πλέον περάσει από το επίπεδο του λόγου στο επίπεδο της πράξης.

www.bankingnews.gr