Ποιοι μας οδηγούν σε πολεμική περιπέτεια με την Τουρκία?
Του Δημήτρη Καζάκη
Του Δημήτρη Καζάκη
Η Αυτού Υψηλότητα, Γιώργος Γεραπετρίτης, εκτελών χρέη Υπουργού Εξωτερικών του «Βασιλιά-Ήλιου», νιώθει την ανάγκη να ενημερώσει κατά την ευαρέσκειά του το Σάββατο 14 Νοεμβρίου τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων σχετικά με θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ναι όπως το ακούσατε, «θέματα εξωτερικής πολιτικής». Λες και πρόκειται για ενημέρωση ρουτίνας, χωρίς να βρισκόμαστε σε συνθήκες κλιμακούμενης κρίσης με τη γείτονα.
Κι αυτό κατόπιν εορτής με το γαλλικό ερευνητικό πλοίο «Abeille Marengo» να πλέει προς την περιοχή ανοικτά της Κάσου, και την Αθήνα σε πυρετώδη αναμονή της αντίδρασης που θα επιλέξει η Άγκυρα. Ενημέρωση, δηλαδή, εκ των υστέρων με όλες τις αποφάσεις να έχουν παρθεί, ερήμην του κοινοβουλίου και του ελληνικού λαού.
Καταρχάς, ας υπενθυμίσουμε ότι η πρακτική αυτή της «κατά μόνας» ενημέρωσης των πολιτικών αρχηγών από την κυβέρνηση υπό καθεστώς απορρήτου, δεν συνάδει με τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Συνιστά ευτελισμό του κοινοβουλίου, των βουλευτών και των πολιτικών κομμάτων που αντιπροσωπεύονται σ’ αυτό.
Οι πρακτικές αυτές, όπως επίσης και οι κεκλεισμένων των θυρών Σύνοδοι των Πολιτικών Αρχηγών, δεν προβλέπονται από την τύποις ισχύουσα συνταγματική έννομη τάξη της χώρας. Συνιστούν απομεινάρια της εποχής της μοναρχίας όπου ο Άναξ συγκαλούσε κατά το δοκούν Συμβούλια του Στέμματος, ιδίως όταν προετοίμαζε εκτροπή, ή εθνική τραγωδία, ενώ οι υπουργοί της κυβέρνησής του αντιμετώπιζαν τη Βουλή και κόμματά της ως υποδεέστερους θεσμούς, συμβουλευτικού κυρίως χαρακτήρα.
Το Σύνταγμα δεν προβλέπει κανενός είδους απόρρητο που να μην επιτρέπει την εκ του βήματος της Βουλής δημόσια ενημέρωση. Ιδίως στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, όπου η μυστική διπλωματία, οι κινήσεις, οι συναλλαγές και οι συμφωνίες του παρασκηνίου συνιστούν κατάφωρη παραβίαση τόσο του εθνικού, όσο και του διεθνούς δικαίου. Εκτός κι αν η κυβέρνηση οδηγεί σκόπιμα τη χώρα σε απευθείας πολεμική αναμέτρηση με την Τουρκία, και θέλει να υφαρπάξει την έστω σιωπηρή συναίνεση των πολιτικών αρχηγών εν ονόματι του «απορρήτου» σε ήδη ειλημμένες αποφάσεις και συμφωνίες του παρασκηνίου ερήμην του κοινοβουλίου και φυσικά του ελληνικού λαού, που θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα.
Σαν χώρα ζούμε μέρα τη μέρα, χωρίς να ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, υπό καθεστώς ανωμαλίας, υποτέλειας και διακυβέρνησης με όρους οργανωμένου εγκλήματος. Χωρίς κανενός είδους αντίσταση, ή αναχώματα από θεσμούς και κόμματα. Είναι δυνατόν να αποφύγουμε τα χειρότερα;
Τι πρόκειται λοιπόν να συμβεί στις επόμενες ημέρες; Θα επαναληφθεί το επεισόδιο της Κάσου τον Ιούλιο του 2024; Τότε, στις 22 -23 Ιουλίου, ένα άλλο ερευνητικό σκάφος το Ιταλικό «Ievoli Relume» βρήκε απέναντι του τουρκικά πολεμικά που εμπόδιζαν τις έρευνές του σε μικρή περιοχή εκτός των ελληνικών χωρικών υδάτων και εντός της οριοθετημένης ΑΟΖ.
Η Τουρκία είχε προειδοποιήσει με έκδοση NAVTEX ότι η περιοχή ανήκει στην «τουρκική υφαλοκρηπίδα» (βάσει του αποκαλούμενου τουρκολυβικού Μνημονίου).
Το ιταλικό πλοίο υποχρεώθηκε σε γνωστοποίηση των συντεταγμένων των ερευνών τους προς τις Τουρκικές Αρχές. Και επειδή η τουρκική πλευρά αρνήθηκε να επιτρέψει τις έρευνες, οι Ιταλοί σηκώθηκαν κι έφυγαν, χωρίς να γυρίσουν πίσω.
Η ελληνική κυβέρνηση για μέρες ισχυριζόταν πώς το ιταλικό πλοίο δεν συμμορφώθηκε προς τας υποδείξεις της Τουρκίας κι ότι συνέχιζε τις έρευνες. Αποχώρησε δήθεν μόνο όταν ολοκλήρωσε την αποστολή του.
Τότε η Τουρκία με «παράσταση σημαίας» δια του πολεμικού της ναυτικού, κατάφερε να επιβάλλει στην ελληνική πλευρά να συμμορφωθεί με τις αξιώσεις της. Τώρα τι προτίθεται να κάνει με αφορμή την παρουσία του γαλλικού πλοίου στην ίδια περίπου θαλάσσια περιοχή; Να ανοίξει πυρ; Αυτό αναμένει η κυβέρνηση και σχεδιάζει να φέρει τα κόμματα και τον ελληνικό λαό προ τετελεσμένου;
Είναι τραγικό να ευχόμαστε να παραδώσουμε την εθνική επικράτεια της χώρας, όπως το 2024, προκειμένου να αποτρέψουμε την κλιμάκωση.
Η χώρα κινείται ήδη σε τροχιά κρίσης ανάλογης μ’ εκείνη που οδήγησε τελικά στο θερμό επεισόδιο των Ιμίων τον Ιανουάριο του 1996. Κι αυτήν τη φορά την αφορμή, τη θρυαλλίδα, δεν τη δίνει η Τουρκία όπως τότε, με την προσάραξη του τουρκικού φορτηγού πλοίου «Figen Akat» το Δεκέμβριο του 1995 στα αβαθή της Ανατολικής Ίμιας και την άρνηση του Τούρκου καπετάνιου να δεχθεί βοήθεια από τις ελληνικές αρχές. Αντίθετα την πρωτοβουλία πήρε η ελληνική κυβέρνηση που έχει αναδείξει ένα εντελώς δεύτερον και εξαιρετικά ύποπτο σχέδιο – την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας – σε κρίσιμο ζήτημα αναμέτρησης με τις αξιώσεις της Άγκυρας.
Ένα ζήτημα για το οποίο η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να επιθυμεί διακαώς ακόμη και θερμό επεισόδιο με την Τουρκία. Υπολογίζοντας, ίσως, σε μια πιθανή άμεση εμπλοκή της Γαλλίας, του Ισραήλ, ή έστω σε μια αλά Ίμια παρέμβαση των ΗΠΑ προκειμένου το θερμό επεισόδιο να μην πάρει έκταση και εξελιχθεί σε πολεμική αναμέτρηση ανάμεσα στις δυο χώρες. Φαίνεται να πιστεύει – ίσως μετά από έξωθεν διαβεβαιώσεις, ή και προτροπές – ότι η επιβολή μιας αναγκαστικής επιδιαιτησίας των ΗΠΑ μετά από θερμό επεισόδιο θα κάνει κοινωνικά αποδεκτό τον εθνικό ακρωτηριασμό που κυοφορείται χρόνια τώρα με γνώμονα τα υπερεθνικά συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.
Με το λαό σε Ελλάδα και Κύπρο να «λουφάζει» για να αποφύγει, δήθεν, τα χειρότερα. Όπως ακριβώς έγινε κι επί εποχής Ιμίων Σημίτη με αποτέλεσμα το τότε «γκριζάρισμα» του Αιγαίου κι όχι μόνο. Ίσως έτσι να φαντάζεται και την πολιτική της διάσωση η φατρία Μητσοτάκη και τα συμφέροντα του υπερεθνικά οργανωμένου εγκλήματος που η διακυβέρνησή της εκπροσωπεί τόσο επάξια.
Ποιόν υπηρετεί αυτή η επιλογή; Πάντως όχι την κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου, ούτε βέβαια τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και του ελληνισμού γενικότερα. Πρόκειται για την προπαρασκευή ενός νέου ’22, που, όπως και το παλιό, είναι προς το συμφέρον των «συμμάχων, εταίρων και φίλων» μας.
Πρέπει να είναι σε όλους ξεκάθαρο το γεγονός ότι τα ζητήματα της εδαφικής επικράτειας και κυριαρχίας αντιμετωπίζονται μόνο με δυο τρόπους. Είτε δια της εφαρμογής των διεθνώς νομίμων, δηλαδή των κυρωμένων κανόνων του διεθνούς δικαίου. Είτε δια του πολέμου. Μέση οδός δεν υπήρξε ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν επιλέξει όλα αυτά τα χρόνια να μην εφαρμόζουν τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της Θάλασσας. Το επικαλούνται απλά ως άλλοθι για τους ανόητους. Με την επιλογή τους αυτή έχουν βάναυσα καταστρατηγήσει τις προβλέψεις του Συντάγματος. Από τη στιγμή που μια διεθνής σύμβαση, όπως π.χ. η σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας, γίνει αποδεκτή από τη χώρα και κυρωθεί σύννομα από τη βουλή, καμμιά κυβέρνηση δεν δικαιούται να μην εφαρμόζει τις προβλέψεις της. Καμιά κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να την μεταχειρίζεται κατά το δοκούν και «αλά καρτ».
Η πρακτική αυτή της μη εφαρμογής κυρωμένων διεθνών συνθηκών, δεν συνιστά απλά κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος, αλλά καθιστά ανενεργές επί της ουσίας τις προβλέψεις τους. Κι επομένως το να τις επικαλείται κανείς χωρίς να τις εφαρμόζει δεν έχει κανέναν άλλο σκοπό εκτός από την εσωτερική κατανάλωση, ενώ μετατρέπει τη χώρα σε ρεντίκολο διεθνώς. Ταυτόχρονα η μη εφαρμογή τους δίνει κάθε δικαίωμα έμπρακτης αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά και της ίδιας της υφιστάμενης κυριαρχίας της.
Η επιλογή αυτή δεν μειώνει τον κίνδυνο του πολέμου, όπως θέλουν να υποστηρίζουν οι απολογητές του ενδοτισμού και της υποτέλειας. Αντίθετα, μετατρέπει τον πόλεμο σε μοναδικό μέσο για τη διευθέτηση της αμφισβητούμενης εθνικής κυριαρχίας της χώρας. Το μόνο που μένει είναι το πότε, το πώς, υπό ποιες συνθήκες, σε ποια συγκυρία, και με την πρωτοβουλία τίνος θα ξεκαθαριστούν με όρους πολέμου οι εκκρεμότητες της Ελλάδας και της Κύπρου με την Τουρκία.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν επιλέξει δια του ενδοτισμού και της υποτέλειας να μην υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας. Κι αυτό δημιουργεί τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς. Ιδίως σε μια περίοδο όπου η επίσημη Ελλάδα έχει επιλέξει τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» που έχει ολοκληρωτικά αντικαταστήσει τις προβλέψεις και τους κανόνες του διεθνούς μεταπολεμικού δικαίου με το παλιό ναζιστικό δόγμα της «ειρήνης δια της ισχύος». Ένα δόγμα για το οποίο όπως ομολόγησε προσφάτως ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, «δεν είναι σύνθημα, αλλά τρόπος διεξαγωγής πολέμου».
