Aνοχή Τέλος

Ακόμα και αν αυτή είναι η μοίρα μας, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να επιλέξουμε να πεθάνουμε μαχόμενοι για την αξιοπρέπειά μας και όρθιοι, και όχι ταπεινωμένοι εμείς στην απόλυτη δυστυχία και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας στα παγωμένα και πρόστυχα σχολειά της ντροπής.

ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΙ… Και αυτή είναι η πλέον αγαπημένη στάση του δοσιλογισμού απέναντι στο βιαστή του.

Οι δοτοί αχυράνθρωποι υποταγμένοι πλήρως στο συμβόλαιο της ντροπής που εκτελούν ευλαβικά, δείχνουν αποφασισμένοι να μη σταματήσουν το ολέθριο έργο τους.Κάθε εκδήλωση ανοχής, οποιοδήποτε φαινόμενο παθητικής αναμονής, το τελευταίο απόθεμα καρτερικότητας αυτού του λαού, δεν αποτελούν παρά βούτυρο στο ψωμί τους.

Για όλους αυτούς, η «σωσμένη» πατρίδα που οραματίζονται, είναι μια πατρίδα με ταπεινωμένο λαό, με μηδενική κυριαρχία και με ανύπαρκτη αξιοπρέπεια, παραδομένη στο έλεος των συμμοριών του χρήματος και των ισχυρών συμφερόντων.
Στο διαρκές δικό τους πολιτικό στριπτίζ, με θύμα την προσωπική τους ανύπαρκτη αξιοπρέπεια, συμπαρασύρουν την κοινωνία ολόκληρη σε ένα στριπτίζ αποκαθήλωσης και των τελευταίων δικαιωμάτων της και κάθε ίχνους ελπίδας για την επόμενη μέρα…
Στην τελική τους έφοδο στοχοποίησαν το βασικό μισθό, που επιδιώκουν να τον μετατρέψουν σε ένα συμβολικό επίδομα ασιτίας, και μαζί του ότι απέμεινε – έστω και ως συμβολική παρουσία – που να θυμίζει στοιχειώδη κοινωνικό προστατευτισμό.
Το γαϊτανάκι του εκβιασμού ξαναστήνεται, με μπαμπούλα και πάλι την επιστροφή στη δραχμή, και με καρότο τη «χρηματοδότηση» (ποιάς τσέπης άραγε) ως το 2015.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ…
Υποτακτικοί και εξαπτέρυγα σφιχταγκαλιασμένοι στον πιο άθλιο ρόλο που τους επεφύλασσε η ιστορία, σε βάρος του τόπου τους με όχημα την αφέλεια του λαού τους.
Τι κάνουν όμως όλοι οι άλλοι. Εκείνοι που χρόνια διεκδικούν να αποτελούν το αποκούμπι στον αγώνα αυτού του λαού για τα δύσκολα???
Την ώρα της μεγάλης ευθύνης… Αυτοί απλώς την αποποιήθηκαν.
Την ώρα που αυτή η κοινωνία αναζητεί διέξοδο ανατροπής και εκδίκησης για την οργή της… Όλοι αυτοί ψειρίζουν τη μαϊμού, αλλά κανείς δεν τολμά να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί και να δώσει το σύνθημα του μεγάλου και καθολικού ξεσηκωμού, για να πάρουμε και πάλι στα χέρια μας την προδομένη πατρίδα μας και τη ζωή μας.
Όλοι περιμένουν με το βλέμμα στραμμένο στα κουκιά… αλλά κανείς δεν τολμά να καταδείξει το δικό του το ρόλο στην επόμενη μέρα.
Όλοι παρατηρητές του θανάτου μας… Αλλά κανείς δεν τολμά να πει πως ακόμα και αν αυτή είναι η μοίρα μας, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να επιλέξουμε να πεθάνουμε όρθιοι και όχι ταπεινωμένοι εμείς στην απόλυτη δυστυχία και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας στα παγωμένα και πρόστυχα σχολειά της ντροπής.

Σχολιαστε